Τα «απλά άτομα»

Τα «απλά άτομα»

 Δεν υπάρχει τίποτα πιο αδίστακο απο τα «απλά άτομα». Αυτά είναι που θα σε προδώσουν. Αυτά είναι που θα σε χρησιμοποιήσουν. Αυτά είναι που θα δικαιολογήσουν κάθε τους πράξη.
Πιο καταραμένοι των καταραμένων, «οι απλοί άνθρωποι».
Οι άνθρωποι στη μεγάλη μας πλειοψηφία είμαστε όντως λανθάνοντα όντα άλλα οι «απλοί άνθρωποι» είναι ίσως το πιο λανθάνον τμήμα της «ανθρωπότητας». Αυτοί είναι που θα αναθέσουν στο φονιά τη διάπραξη φόνου και στο σωτήρα τη σωτηρία τους.
Οι «απλοί άνθρωποι» ποτέ δεν έχουνε ευθύνη.
Δε θέλουνε ευθήνη.
Είναι μοχθηρά άτομα και όμως δειλά.
Τυραννάνε τον εαυτό τους και έτσι δίνουν αυθαίρετο δικαίωμα στον εαυτό τους να τυρρανεί τους άλλους και άλλους να τυρρανούν αυτούς.
Ένας εγκληματίας παίρνει ευθήνη, έστω και για λάθος και ακόμα και εάν δε το θέλει. Αυτό απο μόνο του τον κάνει πιο υπεύθηνο απο τον ανεύθηνο «απλό άνθρωπο» που διαρκώς αναθέτει αλλού δικαιωματικά τα πάντα.

Το παράδοξο είναι ότι στον «απλό άνθρωπο» είναι που πρέπει να εστιάσουμε, αυτόν τον ασήμαντο και σημαντικό, τον σκλάβο και δυνάστη, τον θύτη και θύμα, αυτό το υπαρξιακό «κέντρο».

Το χειρότερο, το πιο ανύπαρκτο άτομο είναι έν τέλη το πιο σημαντικό, ανεξάρτητα σχετικά απο τη σχετικότητα των καταστάσεων.
ΠΟΣΟ ΕΚΝΕΥΡΙΣΤΙΚΟ! Αυτός ο εκνευρισμός είναι η δική μου ανεπάρκεια.
Πάλι καλά που δε ζώ μόνος!