Πόσα απο αυτά που κάνω, τα κάνω επειδή τα αγαπώ, τα πιστεύω, τα χρειάζομαι και τα θέλω και πόσα απλά επειδή δεν ξέρω ή δεν μπορώ να κάνω κάτι άλλο (ακόμα)...
Να σας το πω ευθέως, οτι σας θεωρώ βλαμμένους; Να το πω; Το οτι με θεωρώ βλαμμένο και εμένα; Λειτουργούμε με ιδέες, θρησκεία και ναρκωτικά.
Μόρφωση έχουμε σειρές, ταινίες ή την μουσική και τα βιντεοπαιχνίδια άλλων. Θάρρος πρός το μηδέν. Απο σπίτι σε σπίτι, απο δουλειά σε δουλειά, απο εθισμό σε εθισμό, απο γνωριμία σε γνωριμία και απο σχέση σε σχέση. Αδιάφορα και όλο και λιγότερο όλο και λιγότερο όλο και λιγότερο όλο και λιγότερο όλο και λιγότερο. Το θέμα είναι να αίσθανεσαι κάτι ή την απουσία του επειδή όντως αυτό το κάτι είναι ή δεν είναι εκεί,
απλά δεν είναι ζωή. Ανεξάρτητα απο τα όποια θεωρητικά σχήματα έχουμε. Άν δεν εφάπτονται στην πραγματικότητα και δεν έχουν σωστή κατεύθηνση το μόνο που παράγεται είναι νοσηρότητα.
Αυτό δε σου δίνει όμως δικαίωμα να ζείς γενικά και αόριστά είς βάρος του περιβάλλοντος σου,
στο οποίο ανήκω και εγώ. Να παίρνεις μόνο χωρίς να επιστρέφεις. Ότι πιστεύεις ότι χρειάζεσαι ή είναι δικαιωματικά δικό σου, να το αναφέρεις και διεκδικείς. Όχι να το κρατάς στην αοριστία.
Το ότι σου πήραν, δε σου δίνει το δικαίωμα να παίρνεις.
στην αντίληψη του κόσμου, το να συνειδητοποιήσεις ότι τα προσωπικά θέλω και πρόβληματα δεν είναι και ούτε θα έπρεπε να είναι μαζικά. Αυτό δεν αναιρεί την σημασία τους ούτε τα αποκόπτει απο τα κοινά. Αντιθέτως τους δίνει αξία και μέσω αυτής παίρνεις αξία και εσύ. Αλλά όχι την απόλυτη και άπειρη που νόμιζες. Όλα έχουν ζωή.
όλα θα ήταν πιο απλά. Θα είχαμε απ'όλες τις μερίες τόσα μα τόσα πιο πολλά! Τα πραγματικά έξυπνα και ενδιαφέροντα πράγματα καμιά φορά φαντάζουν τελείως χαζά και βαρετά. Κατά βάθος δεν είναι.
πως η Ζωή δεν είναι δίκαιη. Ξεχνάνε να αναφέρουν το ότι ως ζωντανά όντα, τμήματα δηλαδή της Ζωής, έννοούν ουσιαστικά, μέ υπεκφυγές, ότι τους συμπεριφέρονται άδικα ή/και το ότι οι ίδιοι συμπεριφέρονται άδικα, και νομιμοποιούν την άδικη συμπεριφορά τους μέσω ενός αυθαίρετου κανόνα που λέει ότι "Η Ζωή είναι άδικη". Εγώ απο την πλευρά μου, ώς τμήμα της Ζωής, πιστεύω πως η κατεύθηνση της είναι το δίκαιο και πως η Ζωή είναι τόσο δίκαιη όσο της επιτρέπει το εύρος της αντιληψής της.
δεν είναι τίποτα λιγότερο απο ψυχικός ίος. Το πολύ πιο σημαντικό είναι η πρόθεση. Αρρώστησες και αρρωσταίνεις το περιβάλλον σου εν αγνοία ή εν επίγνωση; Μοχθηρός χώρος η εκμετάλευση των παθών.