Σκέψεις 265

Αργά ή γρήγορα το να παίζεις παιχνίδια

καταντάει βαρετό και ανούσιο.

Ιδιαίτερα όταν είναι τα ίδια και τα ίδια.

Ιδιαίτερα όταν τα έχεις τερματήσει.

Ιδιαίτερα όταν τα επαναλαμβάνεις.

Ιδιαίτερα όταν είναι από άτομα

που πιστεύουν πως είναι πρωταγωνιστικά

και τα υπόλοιπα είναι κομπάρσοι.

Ιδιαίτερα όταν είναι άτομα 

που εκπορνεύουν άλλα άτομα

για να ξεπληρωθούν δικά τους χρέη.

 

Σκέψεις 264

Τα επώνυμα γίνονται εύκολα

(χρυσά ή μη) κλουβιά.

Σα τις ταμπέλες που είναι τα παρατσούκλια ένα πράμα.

Προχωράμε.

Χωρίς να τα αρνούμαστε ή/και αππορίπτουμε.

Προχωράμε!

Είναι ταυτοχρόνως και όπλο

και πανοπλία και ασπίδα και εργαλείο

και διεύθηνση και κατεύθηνση.

Είναι εν μέρη η μοίρα μας

όμως όχι απόλυτα.

Θα σε εκδικηθώ αλλάζοντας σε.

Δε θα αλλάξω 

αυτά που δε με αφοράνε άμεσα.

Εάν η αλλαγή γίνει συναινετικά, 

έχει καλώς και ομαλώς,

αλλιώς θα γίνει επεμβατικά ως αυτοάμυνα.

Το ίδιο και εμένα...

 

Σκέψεις 263

Είμαι πιο σημαντικός από τις εμμονές σου.

Το να αναπαυτώ είναι πιο σημαντικό

από το να σε εντυπωσιάσω.

(Εγώ θα έπρεπε να είμ' αυτή.)

(Εσύ θα έπρεπε να εισ' αυτός.)

(Εγώ θα έπρεπε να είμ' αυτός.)

(Εσύ θα έπρεπε να εισ' αυτή.)

(Εγώ θα έπρεπε να είμ' αυτή.)

(Εσύ θα έπρεπε να εισ' αυτός.)

(Εγώ θα έπρεπε να είμ' αυτός.)

(Εσύ θα έπρεπε να εισ' αυτή.)

Όλοι, όλας και όλα χρειαζόμαστε και θέλουμε το χώρο μας.

Όσο χρειάζεται για τις λειτουργίες μας.

Καλύτερα να υπάρχουν αντικείμενα για τα οποία να θές να ζεις παρά αντικείμενα για τα οποία να θές να πεθάνεις.
 

Σκέψεις 262

Ο μη-αληθινός και μη-ειλικρινής λόγος 

είναι ο χειρότερος,

μετά είναι ο αληθινός 

μα μη-ειλικρινής λόγος,

μετά είναι ο μη-αληθινός μα ειλικρινής λόγος

και μετά ο ειλικρινής και αληθινός λόγος.

Σκέψεις 261

Με ενδιαφέρουν αυτά που με ηρεμούν.

Με νοιάζουν

αυτά που μ' ησυχάζουν.

Μέσα στη "θύελλα" των συναισθημάτων

"άγκυρα" βρήκα την "αγάπη".

Ήταν ήδη εκεί.

Το "μίσος" είναι μια αντεστραμμένη

κατάσταση κατά την οποία 

πισωγυρίζεις στο σημείο που ξεκινά 

ένα "λάθος".

Είναι ωραίο να ανατοποθετούνται

τα στοιχεία στις θέσεις τους.

Ανά καιρούς, η ζωή δεν αντέχει

τον ίδιο της τον εαυτό 

και επανακινήται,

απόλυτα και όμως σχετικά και εν μέρη.

 

Σκέψεις 260

Αδιαφορώ για τη "μάχη".

Δε θέλω να μου προσφέρεις πράγματα.

Όσο εύκολα μου τα δίνεις,

τόσο εύκολα μου τα παίρνεις.

 

Σκέψεις 259

Θέλω να σου μιλήσω,

όμως δεν έχω κάτι να σου πω.

Γι' αυτό δε θα σου μιλήσω

μέχρι να έχω κάτι να σου πω.

 

Σκέψεις 258

Αυτό ήταν η ζωή μου τότε, ε;

Άλλαξαν κάποια, 

άλλα βελτιώθηκαν,

άλλα είναι πιο πίσω 

απ' ότι θα ήταν το ιδανικό.

Άλλα είναι πιο μπροστά

απ' ότι θα 'πρεπε.

Δεν υπάρχει λίγη ή πολύ υπομονή.

Υπάρχει υπομονή.

Υπάρχει υπομονή και ανυπομονησία,

υπάρχει αρκετή και ανεπαρκής.

Η υπομονή είναι αναπληρώσιμη.

Με θύμωνε επειδή μου θύμιζε εμένα.

 

Σκέψεις 257

Λυπάμαι όμως δε μπορώ άλλο 

να παίξω μαζί σας.

Κουράστηκα

και πρέπει να φύγω.

Έχω ήδη ψευδαισθήσεις από τη πλήξη.

Δε θέλω να γίνουν παραισθήσεις.

Ουκ αν λάβεις πάρα του μη έχοντος.

Ζητάτε πολλά και δε τα 'χω

για να τα προσφέρω.

Πόσα άτομα κάνουν πράγματα

που δε τους αρέσουν

για να κάνεις εσύ

αυτό που σ' αρέσει;

Μου αρέσει να κάνω κάτι

με πράγματα που έχω ήδη.

 

Σκέψεις 256

 

Σκέψεις 255

Οι περισσότερες γυναίκες είναι δειλές.

Θα ήταν ωραίο να μην ήταν!

Οι παραδοσιακές ιεραρχίες 

κατά βάθος και ύψος δεν ισχύουν πια,

όχι ως στερεότυπα.

Ηλίθιος πρωτόγονος παλιότοπος,

γεμάτος ηλίθια πρωτόγονα ανθρωποειδή.

Μαϊμούδες, πηθηκια με υπερβολικά πολύ

παραπάνω εξουσία και επιρροή απ' όση

αντέχουν.

Ξεχνάνε ότι οι ροές είναι αμφίδρομες.

 

Σκέψεις 254

Γιατί παίζεις τόσο λάθος;

Δεν αξίζει το κόπο.

Για ένα γούστο κατέστρεφες ζωές.

Παιδιά που δυσκολεύτηκαν 

ή που δε κατάφεραν να ωριμάσουν.

Ποτέ ξανά χειρότεροι και χειρότερες

δε πρέπει να αποφασίζουν

για τις τύχες καλύτερων.

Μας καταστρέψατε ρε!

Μας τα πήρατε όλα!

Μας κάνατε δούλους και δούλες σας!

Οι απειλές και τιμωρίες σας

δε φτάνουν πια εδώ.

Καταραμένε όχλε!

ΜΕ

ΕΚΑΝΕΣ 

ΣΑΝ 

ΕΣΕΝΑ.

 

Σκέψεις 253

Η τρέλα του "Ελληνικού δαιμόνιου".

Όλα τα κάνουν

και τίποτα δε κάνουν.

Πέρα από τα εθνικά στερεότυπα

είναι η μανία της φτώχιας

και της απόγνωσης 

που σε ωθεί να κάνεις πράγματα

για ένα "μπράβο" και "συγχαρητήρια".

Φτωχοδιαόλια.

Όταν παρανοίγεσαι 

πέραν των δυνατοτήτων σου, 

χάνεις και τα λίγα.

Η όποια φτώχια δε δικαιολογεί

την απληστία.