Σκέψεις 214

 Έτσι να πω και 'γω το πόνο μου, θυμήθηκα σήμερα γιατί στην Ελλάδα είμαστε όλοι και όλες απεγνωσμένοι για να έχουμε δική μας δουλειά και δικό μας σπίτι σε αντίθεση με Ευρώπη, Καναδά κτλ...

...είναι επειδή έχουμε απαίσια συμπεριφορά, είμαστε σχεδόν όλοι και όλες ψυχασθενείς και δε λειτουργούμε σε οργανισμούς. 

Δε το 'χουμε.

Είμαστε ένας "λαός" από παρανοϊκά, φοβικά, χειριστικά, βίαια, κακοποιητικά, εξουσιομανή, υποκριτικά και άπληστα άτομα και μετά από μια μικρή ή μεγάλη κόλαση στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στη δουλειά και στο στρατό καλούμαστε ύπο πίεση και χωρίς κάποια ασφάλεια να κάνουμε οικογένεια ή/και να φορτωθούμε 1-2-5 "ναυάγια" ακόμα ενώ όλα από οικονομικής κτλ άποψης συνεχώς χειροτερεύουν και εμείς έχουμε ωριμότητα έφηβου και έφηβης, τυρρανημένοι τύραννοι.

Οι μόνες πραγματικές επιλογές που έχουμε είναι η ναρκομανία, η εργασιομανία, η θρησκοληψία και η ιδεοληψία. 

Μονίμως κουρασμένοι/ες ψυχοσωματικά θα περάσουμε την υπόλοιπη ζωή μας γερνώντας δίχως να ωριμάζουμε και θα πουλάμε και αγοράζουμε "μούρη", "μαγκιά", "τρέλα" και "έρωτα" μέχρι να πεθάνουμε, 

όλ'αυτά για να ξεπληρωθούν χρέη και σπασμένα άλλων, αν όχι δικά μας.

Να λέμε και "πάλι καλά" και "ευχαριστώ", ε;

Ως επιστροφές σχεδόν δε παίρνουμε τίποτα, απαιτήσεις Καλιφόρνιας με παροχές Λιβάνου, αυτό είμαστε, ένοχοι και ένοχες μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου που πληρώνουν για εγκλήματα που δε διέπραξαν.

Δεν αξίζουμε τόσο κόπο.

Ένα σωρό πιράνχας σε βάλτο είμαστε που το θεωρούμε και κάτι "ΜΕΓΑΛΟ" το να συμπεριφερθούμε φυσιολογικά. Οι ψυχολόγοι, η τέχνη και τα σπορ απλά εκτονώνουν και ελαφρώς επιδιορθώνουν μια κατάσταση που διαρκώς χειροτερεύει. 

Τελσπα, τα 'πα για να μην εκραγώ τώρα αλλά μετά.

Σκέψεις 213

Έχω όλο και λιγότερα πράγματα να πω

με όλο και λιγότερα άτομα.

Καλύτερα έτσι, ήρθε η ώρα για αλλαγές.

Ησυχία μου, αγάπη και αμαρτία μου!

Άηντε ν' ανακυκλωθούν

και 'παναχρησιμοποιηθούν

όλ' αυτά τα σκουπίδια και ερείπια.

Θα τα ξαναπούμε στην επόμενη ζωή καργιολάκι, αυτό δε τελειώνει εδώ!

Σκέψεις 212

ΕΝΑ ΚΑΚΟΤΡΟΠΟ ΜΑΛΑΚΙΣΤΗΡΙ ΛΙΓΟΤΕΡΟ.

 

Σκέψεις 211

Δε σας έχουμε ανάγκη.

Να πα' να γαμηθεί ο όχλος της Ελλάδας.

Αν θέλει κάτι να μάθει να το ζητά ανθρώπινα.

Ο όχλος της Ελλάδας είναι σαν ένα κακομαθημένο και κακοποιημένο παιδάκι.

Μη του ξαναδώσεις αυτά που ζητάει,

αυτά που θέλει.

Δε ξέρει τι θέλει.

Για απεγνωσμένους και λιγούρηδες

ίσως να είσαι καλή,

εγώ προσωπικά

σε βρίσκω αφόρητα βαρετή.

Χαμένη σε έναν φαντασιόκοσμο

από τον οποίο 

θα χρειαστεί

βία

για να βγεις.

 

Σκέψεις 210

 Εγώ προσωπικά αυτή τη καταραμένη κουλτούρα δε την αναπαράγω.

Τι θες εσύ τώρα, χαμόγελο;

Γιατί;

Όχλε, γιατί κάνεις τόση φασαρία;

Σκέψεις 209

 

Σκέψεις 208

Ο πληγωμένος καραγκιόζης

και η πληγωμένη καραγκιόζα

είναι τόσο επιδέξιοι/ες 

στο να αποφεύγουν και μπλοκάρουν

τη πραγματικότητα.

Πόσο να θυμώσεις με κάποιον 

ή κάποια που είναι σχετικά

μικρότερης αντίληψης και ισχύος;

Άηντε, βγήκες πάλι το "σωστό" μέλος της υπόθεσης. Τράβα γαμήσου τώρα και άηντε πάλι απ' την αρχή.

Δε θα μπορούσε να είχε γίνει αλλιώς.

Δε  θέλω άλλο να τσακίζομαι

και δε θέλω άλλο να τσακίζω.

Γιατί μου το κάνατε αυτό;

Στο διάολο για ζωή, κατάρα!

Χέζω τον ανδρισμό, χέζω και τη θυληκότητα και χέζω τη ζωή την ίδια!

Τη χέζω και τη ψευτική σας θετικότητα,

χέζω και τη ψευτική σας αρνητικότητα.

 

Σκέψεις 207

Η ζωή μου είναι εφιάλτης.

Με καταντήσατε σαν εσάς.

Δε γίνεται να το ζω εγώ αυτό.

Το ζω εγώ αυτό.

Δε μπορώ άλλο τη ζωή μου.

Βαρέθηκα τη κακομοιριά.

Εσύ κάτσε στο περιθώριο,

μη μου σταματάς όμως εμένα 

τη πορεία μου προς το κέντρο,

μη με φρικάρεις.

ΜΗ ΚΑΝΕΙΣ ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΝΑ ΜΕ ΦΡΙΚΑΡΕΙΣ!

Όχι τώρα και όχι εδώ.

 

Σκέψεις 206

Απορρίπτω εν μέρη τη τρέχουσα φύση μου    και θα την αλλάξω σε κάτι καλύτερο.

Εστίασε στο πόνο.

Εστίασε στη ροή του πόνου.

Η πηγή του, η διαδρομή του, η καταληξή του.

Πως προξενείται και τι προξενεί;

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΔΙΧΩΣ ΠΡΟΟΔΟ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ!

Η ΠΡΟΟΔΟΣ ΠΡΟΥΠΟΘΕΤΕΙ ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ!

Η ΠΕΙΘΑΡΧΙΑ ΠΡΟΥΠΟΘΕΤΕΙ 

ΤΗΝ ΥΠΑΡΞΗ ΑΓΑΠΗΣ.

 

Σκέψεις 205

 

Σκέψεις 204

Είχαμε μεγάλη διαφορά με το περιβάλλον μας. Πληρώσαμε το κόστος της ζήλιας.

Μετά από τόση ταλαιπωρία,

έχουμε πιά δικαίωμα στην αδιαφορία,

θα είναι σα να μην υπήρξατε ποτέ.

Τέρμα οι ρίχτες και οι ρίχτρες,

τέρμα ο παρασιτισμός

και τέρμα και η ανοχή στη τσογλανιά.

Τέλος και οι ψευδαισθήσεις,

κάποια άτομα είμαι μόνο

για τα προβλήματα και τα άσχημα.

Ας σε βρούνε αυτά,

εσύ μη τα ψάχνεις.

 

Σκέψεις 203

 Πλούσιοι μιζερέλληνες με νοοτροπία φτώχιας και φτωχοί μιζερέλληνες με νοοτροπία πλούτου.

Νερό+ρεύμα

(...)

Αποτυχία στην επιτυχία

και επιτυχία στην αποτυχία.

Σκέψεις 202

• Ναι, εντάξει, ωραία η θέα. 
• Δεν υπάρχει μόνο αυτό, απλά μόνο αυτό αντιλαμβάνομαι.
• Όχι απλά είσαι παράσιτι όμως είσαι και βλαβερό παράσιτι, ούτε καν ανώφελο ή ωφέλιμο.
• Για τη ζωή που χάσαμε εξαιτίας σας, για όσα καταστρέψατε για το τίποτα, για τις βλαβερές σας ιδέες, μας καταδικάζω μαζί σε ένα μέρη εξαφάνιση.
• Ότι μπορέσατε να κάνετε για να μας ταλαιπωρήσετε τι κάνατε.
• Εγώ άλλη ενέργεια να μου πάρετε, δεν έχω.
• Θα δείξει τώρα ποιός είναι φιλελεύθερος και ποιός είναι βλαχοκαπιταλοφασίστας.

Στενάχωρα μικρά σπιτάκια 

σε στενάχωρα μικρά δρομάκια,

στενάχωρες μικρές δουλίτσες

και στενάχωρα μικρά επιδοματάκια

για στενάχωρα μικρά ανθρωπάκια,

μικρά αστεία θυμωμένα ανθρωπάκια,

με τις μικρές τους αστείες ζωούλες

και τα μικρά κουτά τους ξεσπασματάκια.

Μικρά κουτά κουρασμένα ανθρωπάκια

με μικρά, κουτά, εξαντλημένα, θυμωμένα 

και στενάχωρα μυαλουδάκια.

Μικρά στενάχωρα, θυμωμένα, φοβισμένα, ντροπιασμένα, πληγωμένα πλασματάκια

δίχως αγάπη

στο μίσος βυθισμένα,

μια φορά στο τόσο λάμπουν,

μια φορά στο τόσο αξίζει,

μια φορά στο τόσο

όλο το υπόλοιπο αξίζει,

γι' αυτό η ζωή γυρίζει

και το μιά φορά στο τόσο 

πιό συχνά και πιο συχνά 

θα...🌞!

 

Σκέψεις 201

 Άνοιξε το φως και πάμε στο καθρέφτη.

Θέλω να το δεις με τα ίδια σου τα μάτια

το πόσο όμορφοι είμαστε όταν κάνουμε σεξ.

Το πόσο όμορφη είσαι όταν γαμιέσαι.

Θέλω να σε δεις να γαμιέσαι.

Μη βιάζεσαι, έχουμε χώρο και έχουμε χρόνο.

Μετά το πρώτο γύρο έχει και άλλους.

Αναιδώς!

Σκέψεις 200

Η αιτία που πολλοί άνθρωποι δε θέλουν να πάνε για δουλειά είναι για να μη περνάνε το χρόνο τους με άτομα σαν εσένα.

Εάν "ο κόμπος φτάσει στο χτένι" 

θα αυτοαμυνθώ και θα αποχωρήσω.

Το να ζήσω φυσιολογική ζωή σ'αυτό το "μπουρδέλο" φαντάζει δύσκολο εώς αδύνατο.

Εγώ πιο χαμηλά απ' όσο μου αξίζει,

δε θα ξαναπέσω.

Τι μπορείτε να μας δώσετε ως αποζημίωση;

Πρέπει απλά να αποδεχτώ πως το "παιχνίδι" είναι "στημένο" και να πάψω να "παίζω".

 

Μου προξενεί θλίψη το πόσο απεγνωσμένες είναι πολλές γυναίκες για εμπιστοσύνη.

Ανεξάρτητα από τη θέση ισχύος ή ανισχύος, 

η απόγνωση οδηγεί σε βλαβερές αποφάσεις.

Ντρέπονται να εκφραστούν και κάνουν τα συσσωρευμένα να εκρύγνυνται.

Δέχονται τα πάντα...

...και μετά ξεσπάνε αλλού.