Έτσι να πω και 'γω το πόνο μου, θυμήθηκα σήμερα γιατί στην Ελλάδα είμαστε όλοι και όλες απεγνωσμένοι για να έχουμε δική μας δουλειά και δικό μας σπίτι σε αντίθεση με Ευρώπη, Καναδά κτλ...
...είναι επειδή έχουμε απαίσια συμπεριφορά, είμαστε σχεδόν όλοι και όλες ψυχασθενείς και δε λειτουργούμε σε οργανισμούς.
Δε το 'χουμε.
Είμαστε ένας "λαός" από παρανοϊκά, φοβικά, χειριστικά, βίαια, κακοποιητικά, εξουσιομανή, υποκριτικά και άπληστα άτομα και μετά από μια μικρή ή μεγάλη κόλαση στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στη δουλειά και στο στρατό καλούμαστε ύπο πίεση και χωρίς κάποια ασφάλεια να κάνουμε οικογένεια ή/και να φορτωθούμε 1-2-5 "ναυάγια" ακόμα ενώ όλα από οικονομικής κτλ άποψης συνεχώς χειροτερεύουν και εμείς έχουμε ωριμότητα έφηβου και έφηβης, τυρρανημένοι τύραννοι.
Οι μόνες πραγματικές επιλογές που έχουμε είναι η ναρκομανία, η εργασιομανία, η θρησκοληψία και η ιδεοληψία.
Μονίμως κουρασμένοι/ες ψυχοσωματικά θα περάσουμε την υπόλοιπη ζωή μας γερνώντας δίχως να ωριμάζουμε και θα πουλάμε και αγοράζουμε "μούρη", "μαγκιά", "τρέλα" και "έρωτα" μέχρι να πεθάνουμε,
όλ'αυτά για να ξεπληρωθούν χρέη και σπασμένα άλλων, αν όχι δικά μας.
Να λέμε και "πάλι καλά" και "ευχαριστώ", ε;
Ως επιστροφές σχεδόν δε παίρνουμε τίποτα, απαιτήσεις Καλιφόρνιας με παροχές Λιβάνου, αυτό είμαστε, ένοχοι και ένοχες μέχρι αποδείξεως του αντιθέτου που πληρώνουν για εγκλήματα που δε διέπραξαν.
Δεν αξίζουμε τόσο κόπο.
Ένα σωρό πιράνχας σε βάλτο είμαστε που το θεωρούμε και κάτι "ΜΕΓΑΛΟ" το να συμπεριφερθούμε φυσιολογικά. Οι ψυχολόγοι, η τέχνη και τα σπορ απλά εκτονώνουν και ελαφρώς επιδιορθώνουν μια κατάσταση που διαρκώς χειροτερεύει.
Τελσπα, τα 'πα για να μην εκραγώ τώρα αλλά μετά.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου