Σκέψεις 145

Είμαι υπερβολικά μακρυά σου.

Δε μπορώ να σε βοηθήσω.

Θέλω να πάω

εκεί που χρωστάω.

Μακρυά από κούφιες λέξεις

τις οποίες κάποιος παριστάνει

και στις οποίες κάποιος αντιδρά.

Αν με θες πιο δυνατό

γιατί μου ρουφάς τη δύναμή μου;

Γι' αυτό με θες δυνατό;

Για να με κάνεις αδύναμο 

ρουφώντας με;

Πωπώ, δεν αντέχω άλλο τη ζητιανιά.

Σκέψεις 144

Βαριέμαι να σκέφτομαι.

Ίσως αυτό σημαίνει 

πως βαρέθηκα να υπάρχω.

 

Σκέψεις 143

Απο που έρχονται και πως δημιουργούνται

αυτές οι ανόητες ιδέες που έχω κατά καιρούς

θα 'θελα να 'ξερα!

Δεν έχω λόγο να αισθάνομαι ενοχές

για πράγματα που δεν ήταν στο χέρι μου.

Τι κάνεις για τους άλλους;

Τι κάνεις για τον εαυτό σου;

Δε πληρώνεις το προϊόν.

Πληρώνεις την εκπλήρωση 

της επιθυμίας σου.

 

Σκέψεις 142

 

Η "τιμωρία" σου είναι 

να συνειδητοποιήσεις πόσο άδικο είχες.

Θέλω να αλλάξω κάποια πράγματα

στο τρόπο που σκέφτομαι.

Έχω παρακουράσει το περιβάλλον μου.

Πάθαμε μεγάλες ζημιές 

και βαθιές.

Τελικά είμαι "υποκριτής" και 'γώ

και δε το είχα καταλάβει!

Ούτε το πόσο προσβλητικός είμαι

είχα καταλάβει.

Σκέψεις 141

Αναβολή στα πάντα.

"Στ' αρχίδια μου" και το σεξ.

"Στ' αρχίδια μου" και τα λεφτά.

"Στ' αρχίδια μου" και η δύναμη.

Είναι ωραίο να "σε νοιάζει" 

δίχως εμμονικότητα.

Νομίζεις ότι δε μπορεί να συμβεί σε 'σένα;

Μπορεί.

Από συμβουλές αφ' υψηλού πήξαμε!

Με τα νεκρά άτομα δεν υπάρχει πια έχθρα

όμως ούτε και φιλία.

Δε χρειάζεται να το κάνω αυτό.

Εσωτερικές συγκρούσεις.

Εσωτερικευμένα στερεότυπα.

Απομόνωση του βλαβερού.

Εμπειρικά συμπεράσματα

+επιστημονικές μεθόδοι.

 

Σκέψεις 140

Ξέρεις τι θα συμβεί 

όταν θα είσαι πάλι "στα καλά σου";

Θα ξεπροβάλλει όλο σου 

το καταπιεσμένο μένος.

Όλος σου ο πόνος, η θλίψη, ο θυμός.

Το πληγωμένο ον στη συγχησή του

θέλει να εκδικηθεί το "κόσμο" 

που το πλήγωσε.

Θα ήθελα να ήμουν σα την εικόνα

που έχουμε για το Θείο.

Άπειρο, με ατελείωτη αγάπη, 

με ατελείωτη υπομονή, 

με ατελείωτη συμπόνια,

με ατελείωτη ενέργεια.

Όμως εγώ δεν είμαι έτσι.

Κανένας, καμία, κανένα μας δεν είναι έτσι.

Είμαστε μάλλον ανακυκλώσιμα.

Είμαστε ίσως αναπληρώσιμα.

Δε μας "παίρνει" όμως για σπατάλες.

Ποτέ δε μας "έπαιρνε" για σπατάλες.

Θα κάνω ότι καλύτερο μπορώ.

Κάνε και εσύ το ίδιο.

Μη με χαραμίζεις 

και μη χαραμίζεσαι συνειδητά.

 

Σκέψεις 139

 Το κατανοώ πως έχεις ποντάρει πολλά σε αυτές τις νοοτροπίες όμως στο λέω απο τώρα πως θα χάσεις.

Την έχω δει πολλές φορές τη περιπτωσή σου να επαναλαμβάνεται.

Σκέψεις 138

Λίγο δηλητήριο λιγότερο

στις φλέβες μου κυλάει.

Άει άει άει άει άει άει άει

Από τότε που χάσαμ' επαφή

την υγειά μου έχω βρει!

Από τα βάθη της αβύσσου

μία λέξη ως απάντηση

ξεπροβάλλει τη φορά.

Αυτή τη φορά

η άβυσσος σου απαντά:

"ΕΥΤΥΧΙΑ"

 

Σκέψεις 137

Μέχρι να έρθουμε στα ίσια μας

η συνθήκη είναι επιβολή στην επιβολή

και υποβολή στην υποβολή

και υπερβολή στην υπερβολή

και διαβολή στη διαβολή 

και βολή στη βολή στη βολή στη βολή...

...

...

...

...όταν κλειδώσουμε τελείως θα έρθει η αλλαγή και το πέρασμα στο επόμενο στάδιο.

 

Ημερολόγιο 136

 

Ελάχιστα είναι αυτά που πιστεύω ως σωστά.

Τα περισσότερα είναι αναιρέσεις.

Δε πρέπει να αναπαράγω συμπεριφορές 

και λόγο που πληγώνει.

Συνειδητοποιώ σε στιγμές διαύγειας πόσο τερατώδης είμαστε.

Το αποδέχομαι και βρίσκω λύσεις.

Θα πισωγύρισω στο ελάχιστο σημείο,

το πιο "ριζικό" και θα εργαστώ απο 'κει.

Το να επιβάλλεις τα συναισθηματά σου στο άλλο άτομο είναι παρά φύσιν.

Το να προξενείς στο άλλο άτομο ζημιά για να αισθανθεί τη δική σου δε θα μειώσει το κενό και ούτε θα επουλώσει το τραύμα σου. Το χάσμα μεταξύ σας θα μεγαλώσει.

Το να προσεγγίζεστε συναινετικά και συνειδητά είναι η βάση για αλληλοΐαση και δημιουργία κοινής ωφελείας. 

Ημερολόγιο 135

 Τι τις ήθελες τις αλλαγές και τα μη-υποστηρίξιμα ανοίγματα;

ΠΟΣΟ ΘΑΝΑΤΟ ΑΝΤΕΧΕΙΣ;

ΠΟΣΗ ΖΩΗ;

Ημερολόγιο 134

Όχι, ναι, εννοείται, ότι θέλεις!

Γιατί θυμώνω τόσο πολύ;

Γιατί έχω υπάρξει κατα κατά καιρούς τ

φαντασμένος;

Μου κρατάς κακία για κάτι;

Σου έχω κάνει ή δε σου έχω κάνει κάτι;

Υπάρχει κάτι ανάμεσα στο "εγώ" 

και το"εμείς";

Δε θα αφήσω τις ουτοπικές φαντασιώσεις σου να μας βλάψουν ξανά.

Είθε οι ψευδαισθήσεις σου 

να αναπαυτούνε εν ειρήνη.

ΨΟΦΑ!

Ημερολόγιο 133

Δεν είναι η ζωή έτσι, η ζωή ΜΑΣ είναι έτσι.

Ηρεμία δε θα πει το 

"συνέχεια να μη κάνεις κάτι". 

Δε γουστάρω άλλο να σπαταλιέμαι 

για το τίποτα.

Αυτοί και αυτές τι

να καταλάβουν περιμένεις;

Δεν έχουν ευθήνες. Είναι σα παιδάκια.

Στη φύση ίσως και υπάρχει άπειρη αγάπη και ανανεώσιμη. Εγώ όμως είμαι περατό ον. "Στεγνώνω". Από αγάπη έχουμε ελλείψεις.

Δε σε λυπάμαι. 

Με στεναχωρεί η στεναχώρια σου.

Ημερολόγιο 132

Κλείδωσε βεντέτα

Προσωπικές διαφορές 

τις κάνανε κοινά προβλήματα.

Η "φωτιά" που άναψε καταβροχθίζει.

Καταβροχθίζει χρήματα, άτομα, 

χώρο και χρόνο, 

τόσο δημόσια όσο και ιδιωτικά.

Η "πυρκαγιά" αυτή 

πρέπει να σβήσει στη πηγή της

καθώς εάν τα κάψει όλα

δε θα μείνει κάποιο έπαθλο

για το "νικητή".

Μόνο ένα τίποτα θα απομείνει.

Ημερολόγιο 131

Τις είχα τις ευκαιρίες μου υποθέτω,

όμως όχι το υπόβαθρο να τις στηρίξω.

Τώρα είμαι εγώ το υπόβαθρο,

κομμάτι του έστω.

Ημερολόγιο 130

Ειλικρινά χαίρομαι για 'σένα!

Από 'μένα τώρα θέλεις κάτι;

Γιατί σε θυμώνουν τόσο τα ήρεμα άτομα;

Ολοκληρώθηκε!

Ρεεέ... τι με θες εμένα;

Τι ακριβώς μου ζητάς;

Μη με διακόπτεις σε παρακαλώ.

Μη με διακόπτεις, δε σε παρακαλώ.

Δε θέλω άλλο να δηλητηριάζω

και να δηλητηριάζομαι.

ΑΣΕ ΜΕ ΝΑ ΖΗΣΩ!

 

Ημερολόγιο 129

Το να είσαι καλός φίλος δεν είναι εύκολο.

Όμως αξίζει το κόπο.

Είναι κουραστικό 

και πολλές φορές φαντάζει μάταιο.

Όμως κατά βάθος δεν είναι.

Το άτομο χρειάζεται 

τη στήριξη της κοινότητας.

Ο ένας δεν αντέχει άλλο τη ζωή

και θέλει να τη καταστρέψει,

η άλλη κάνει ότι καλύτερο μπορεί

όμως δεν είναι ποτέ αρκετό,

η άλλη φοβάται και ζητάει προστασία

χωρίς να το λέει,

ο άλλος δεν ελέγχει τη ζωή του

και θέλει να αποδράσει απ' αυτήν,

ο άλλος βάλτωσε και έχει νεκρώσει

και η άλλη γι' ακόμη μια φορά

έχει παραδώσει,

τον άλλονε τα τραύματα 

σ' ομίχλη ψευδαισθήσεων

τον κάνανε να κολυμπήσει

και την άλληνε την έχουν τόσο πρήξει

που πάντα κάτι αόριστο 

θέλει διαρκώς να αποδείξει.

Ημερολόγιο 128

Οι εποχές που τα παλικάρια σφαζόντουσαν 

για μια "ωραία Ελένη" ανήκουν στο παρελθόν. Οι πρίγκιπες και οι πριγκίπισσες 

είναι παρωχημένοι ρόλοι. 

Κακομαθημένες γκόμενες

και καλομαθημένοι γκόμενοι

και τ' αντίστροφο.

Δικαιώματα και υποχρεώσεις, 

απαιτήσεις και παροχές,

βαριεστημένες νυφομανείς

και βαριεστημένοι κονιόρδοι.

Μπορούμε και καλύτερα! 

 

Ημερολόγιο 127

 

Ημερολόγιο 126

Αυτά είναι πια στο παρελθόν.

Τόσα άσχημα πράγματα άκουσα.

Τόσα άσχημα πράγματα είδα.

Πως να μην εππηρεαστώ;

Όταν το παρατραβήξεις σκίζεται και σπάει.

Τα "θα" και τα "αν" τα κενά δε μου λένε κάτι.

Θα φτιάξω αυτά που δεν έχω, θα τα δημιουργήσω...για ακόμη μια φορά.

Θέλω να μετατραπούν οι ωφέλιμες εξαιρέσεις σε κανόνα.

 

Ημερολόγιο 125

Θέλω τόσο πολύ να επιλύσω τα προβλήματα μου!

Η ζωή είναι τόσο μα τόσο μπερδεμένη ως κατάσταση!

Δεν είναι εύκολο. Καμιά φορά είναι αφόρητο και με νεκρώνει.

Δίνω υπόσχεση ειρήνης.

Είναι άσχημο όταν είσαι ανίσχυρος να κάνεις αλλαγές προς το καλύτερο.

Δυσκολεύομαι να εστιάσω και να συγκεντρωθώ.

Ντρέπομαι γι' αυτό.

Θυμώνω.

 

Ημερολόγιο 124

Σε ευχαριστώ πολύ για τη συμβουλή 

ΠΟΥ ΔΕ ΣΟΥ ΖΗΤΗΣΑ! ΚΑΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΑΣΧΕΤΗ!

Όλα τα 'χες, ο αυθαίρετος γονεϊσμός σου έλειπε.

Τι ειν' αυτί τώρα; Φαντασίωση εξουσίας;

Θες να επιβεβαιώσεις κάτι αυθαίρετο στον εαυτό σου; Ε;

Πας να δικαιολογήσεις τη κατάσταση; Ε;

 

Ημερολόγιο 123

 ΟΥΚ ΑΝ ΛΑΒΕΙΣ ΠΑΡΑ ΤΟΥ ΜΗ ΕΧΟΝΤΟΣ.

 ΣΤ' ΑΡΧΙΔΙΑ ΜΟΥ.

 ΑΔΙΑΦΟΡΩ.

Ημερολόγιο 122

Δε θέλω να διώξω τις κακές σκέψεις.

Απλά θα επιστρέψουν δριμύτερες.

Θέλω να τους προσθέσω ότι τους λείπει

και να τους αφαιρέσω ότι τις βαραίνει.

Οι σκέψεις είναι μεταδοτικές.

Τα πιστεύω πραγματικά αυτά που λέω;

Δεν ασχολιέμαι άλλο με τη τρέλα και τη παράνοια σας. Καταριέμαι εσάς, καταριέμαι τη ράτσα σας, καταριέμαι τη νοοτροπία σας.

Τι να φοβηθώ πια; Καταραμένος είμαι και 'γω.

Στη πορεία σε μίσησα(εν μέρη).

Μη το πάρετε τόσο προσωπικά.

Στη πορεία μίσησα εν μέρη και τον εαυτό μου.

 

Ημερολόγιο 121

 Στήριξη εδώ, στήριξη εκεί, είναι πάμπολλα αυτά που χρειάζονται στήριξη.

Ίσως απλά είναι αυτό το κάρμα μου.

Να το βράσω το να έχεις άπειρες επιλογές.

Στο τέλος καταλήγεις έτσι στο τίποτα.

Οι άνθρωποι χρειαζόμαστε και θέλουμε συγκεκριμένα πράγματα.

Το ότι δεν αντιλαμβανόμαστε και δε ξέρουμε ποια είναι αυτά είναι άλλο πρόβλημα.

Ημερολόγιο 120

Χρεωκόπησα πολύ νωρίς εγώ, πωπώ!

Θα μοιραστώ τη κόλαση των ανθρωπων μου.

Όλα γίνανε πιο πολλά και όλα γίνανε πιο δύσκολα.

Δε θέλω να κάνω κάτι στη κατάσταση που είμαι.

Ότι και να κάνω σε αυτή τη κατάσταση θα είναι λάθος και δε θέλω να κάνω άλλα λάθη.

 

Ημερολόγιο 119

Δε ξέρω πια τι πρέπει να κάνω.

Δεν αξίζουμε τόσο κόπο.

Δεν αξίζεις τόσο κόπο.

Δεν αξίζετε τόσο κόπο.

Δεν αξίζω τόσο κόπο.

Δε παίζω άλλα παιχνίδια.

Τελείωσα.

Η επιπολαιότητα δεν έχει τίποτα το χαριτωμενο.

Σε καταντά ζητιανάκι. 

Ζητιανάκι χρημάτων, ζητιανάκι ευυτυχίας, ζητιανάκι εργασίας...

Ότι μένει απο το περίσσευμα των άλλων.

Αξιοπρέπεια και επιπολαιότητα δε πάνε μαζί.

Η επιπολαιότητα είναι ένδειξη ασέβειας.

Η επιπολαιότητα είναι επικίνδυνη.

 

Ημερολόγιο 118

Μου θυμίζεις αυτά που δε μου αρέσουν σε 'μένα.

Γιατί φαντασιώνομαι τόσο πολύ;
 

Ημερολόγιο 117

Την επιβίωση σου σκέφτεσαι και πολύ καλά κάνεις.

Κρίμα που η επιβίωση σου είναι εις βάρος της δικής μου.

Κρίμα που σκέφτεσαι μόνο τη δική σου.

 

Ημερολόγιο 116

 Κάποιες φορές ξεχνάω το πόσο αδιαφορείς γι' αυτά που σου μιλάω.

Είναι ωραία η ομορφιά υπό τη προϋπόθεση όμως ότι δε προκαλεί υποφέρειν και οδύνη.

"Μπρός στα κάλλη τι 'ν' ο πόνος;".

Πόσο διεστραμμένη φράση;!

Πόση ειρωνία κρύβει;!

Μάσκα, βιτρίνα, παγίδα, απατεωνιά, υποκρισία, χειριστικότητα, εκμετάλευση, αυτοάμυνα, παράδοση, αποφυγή, ανασφάλεια, υποταγή, αντικειμενοποίηση, δειλία, ψυχολογική φλεγμονή.