Θέλει να επιβληθεί όπως
του είχαν επιβληθεί, δε τα καταφέρνει
και αυτό τον θυμώνει,
είναι παρανοϊκός και δε θέλει
να αισθάνεται κουτός,
αισθάνεται υποτιμημένος,
δεν επικοινωνεί με τους υπόλοιπους
καθώς θεωρεί τον εαυτό του καλυτερό τους.
Οι δεσμοί των ατόμων τριγύρω του
του προξενούν αίσθημα απειλής.
Είναι μόνος.
Είναι προληπτικά επιθετικός
για να αποφύγει το να ξαναπληγωθεί
και αυτό καταλήγει στην επαναπληγωσή του
είτε με την αντιδραστική επιθετικότητα των άλλονών, τη λανθάνουσα ή/και αντανακλασμένη δική του
ή συνδιασμό των παραπάνω.
Η συσσωρευμένη ένταση
αποζητεί εκτόνωση.
Η αίσθηση δύναμης από τη συσσωρευμένη ένταση τον κάνει να αρνείται την εκτόνωση καθώς αυτή του προξενεί αίσθημα αδυναμίας, αδυναμία που προξενείται από τις εσωτερικές βλάβες που προκαλεί η ίδια η υπερσυσσωρευση της έντασης, συνθήκη η οποία καταλήγει σε αστάθεια και απρόκλητες εκρήξεις βίας ή συνεχή χαμηλής έντασης επιθετικότητα με έκρηξη υψηλής έντασης στη περίπτωση εξωτερικής αντίδρασης.
Τα άτομα με χαμηλότερη ή ελεγχόμενη ένταση τα θεωρεί ως:
Α) Θύματα
Β) Θύτες
Τα φθονεί καθώς έχει εξιδανικεύσει τον εαυτό του όμως υποφέρει από αυτό.
Η εξιδανίκευση της μοναξιάς του τον αποτρέπει από το να δημιουργεί σχέσεις.
Αυτό απολυτοποιεί την υποκειμενική του θέση και τον κάνει να αντιλαμβάνεται ως απειλές τις κοινωνικές ομάδες του περιβάλλοντος του.
Η κατάσταση αυτή λειτουργεί αποτρεπτικά ως προς την ανάπτυξη δεξιοτήτων και ως αποτέλεσμα έχουμε μια κενή μίμηση των άλλων εις απόπειρα σύνθεσης προσωπικής ταυτότητας, μίμηση που συχνά στρέφεται εναντίον των μιμούμενων ατόμων.
Η μόνη αίσθηση που θυμίζει ευτυχία είναι οι προσωπικοί θρίαμβοι επί των άλλων.
Η οποιαδήποτε ευτυχία των τριγύρω του θεωρείται επιζήμια για το προσωπικό του θρίαμβο, γι' αυτό τους επιτίθεται (πολλές φορές δημιουργώντας ο ίδιος τη πρόκληση).
Ξέροντας το "πως" απαντιέται ευκολότερα και με περισσότερη σιγουριά το "γιατί".
Η απάντηση στο "γιατί" είναι η ρίζα της αλλαγής και της αναμόρφωσης ως προς τα νέα δεδομένα και συνθήκες.
