ΤΟ ΕΠΙΚΗΔΕΙΟ ΤΟΥ ΝΕΟΕΛΛΗΝΑ

 

Έχουμε μπερδέψει το παρελθόν

και το μέλλον.

ΤΟ ΕΠΙΚΗΔΕΙΟ ΤΟΥ ΝΕΟΕΛΛΗΝΑ

Μας έβαζα να τσακωνόμαστε 

για να μας χειρίζεται αφ'υψηλού.

Μας είχε συνέχεια σε κατάσταση

πανικού και σύγχυσης.

Ποτέ να μη μας λέει όλη την αλήθεια.

Ήθελε να τον έχουμε ανάγκη

και να εξαρτιόμαστε από αυτόν άσκοπα

όμως κάθε φορά που χρειαζόμασταν βοήθεια

ήταν άφαντος.

Οι επιτυχίες (όποιες και αν ήταν αυτές)

ήταν δικές του ενώ οι αποτυχίες ήταν 

κοινή ευθύνη.

Ήθελε να εξουσιάζει κάθε μας κίνηση

και σκέψη και όταν δε τα κατάφερνε

ατάβιζε εις αδιαφορία.

Για όλες του τις μεγάλες κουβέντες περί ομάδας, πρακτικά νοιαζόταν 

μόνο για τον εαυτό του.

Τα προληπτικά του χτυπήματα 

έκαναν ζημιά και στον ίδιο.

Μας γέμιζε ενοχές για τα πάντα 

και σε κάθε περίπτωση 

και ταυτοχρόνως έκανε αυτά για τα οποία

μας κατηγορούσε.

Επιφανειακά κρατούσε στα πάντα 

στάση ουδετερότητας ενώ πίσω 

από τη μάσκα του μηχανοραφούσε διαρκώς.

Ήθελε διαρκώς να επιβάλλει 

τη παρουσία του ακόμα και όταν

δε συνέτρεχε λόγος για να το κάνει.

Έκανε αυθαίρετες συνδέσεις 

και έβγαζε αυθαίρετα συμπεράσματα

για να ψευδοαποδείξει ότι τον συνέφερε.

Την όποια αντίδραση στην επιθετικότητα του την εκλάμβανε ως προσβολή και ασέβεια.

Τα άνετα, ήρεμα και με αυτοπεποίθηση άτομα τον φόβιζαν, το ίδιο 

και η ειλικρινιά τους. 

Παρ' ότι φανατικός θιασωτής της ατομικής ευθήνης φόρτωνε στους άλλους 

(συνήθως έμμεσα) τα προσωπικά του προβλήματα και η φανατική του ηθικολογία ήταν εν τέλη επιλεκτική με βάση το προσωπικό του συμφέρον.

Έλυνε προβλήματα που δεν υπήρχαν

ή που δημιουργούσε ο ίδιος 

για να δικαιολογήσει τις θέσεις του.

Είχε εμμονή με τη δύναμη

όμως ήταν αδύναμος.

Είχε εμμονή με την ηθική

όμως ήταν ανήθικος.

Είχε εμμονή με το σεβασμό

όμως ήταν ασεβής.

Εν τέλη, αφού αγοραπώλησε τους άλλους

αγοραπώλησε και τον ίδιο του τον εαυτό.

Είθε η επόμενη του φορά

να είναι καλύτερη

και πιο ανώδυνη.