Παγιώνομαι. Ας απλωθώ στο στο πραγματικό μου μέγεθος.
Το μίσος μου είναι βαθύ και αγνό.
Ανάθεμα τη μέρα που γεννήθηκα, ανάθεμα.
Την αυτοκτονία τη φαντάζομαι ως κρεμάλα.
Είμαι ένας ταλαιπωρημένος και κατεστραμμένος μεσήλικας.
Η επόμενη σοβαρή απογοήτευση πιθανόν θα είναι και η τελευταία μου.
Μακάρι να βγω λάθος, δε θα είναι η πρώτη φορά όμως τα νούμερα που βλέπω και ακούω δε μου αρέσουν.
Δε μου αρέσει το ότι κρίνομαι από εσένα.
Εγώ-εμείς θα τη χαρούμε τη ζωή
κι' άντε στο διάολο οι νέοι
κι' άντε στο διάολο οι παλιοί.
Λίγη εξουσία αποκτάτε και μετατρέπεστε αυτόματα σε τυράννους και τυραννίδες.
Μίσησα και τα εξοχικά
και τα γλεντάκια
και τα ανούσια ταξίδια
και τις σπατάλες σας.
Γιατί δε φεύγω απλά από 'δω;
Να πάω που; Να κάνω τι;
Σταθερότητα. Ακόμα και αν υποβαθμιστώ,
ας είναι για να διορθωθούν τα πιο βασικά.
Κόπωση-ματαίωση και διεστραμμένη αίσθηση καθήκοντος.
Ο μοναδικός σκοπός της ζωής μας
είναι το ξεχρέωμα.
Ποιό το νόημα του να φτιάχνεις δεσμούς που θα σπάσουν; Είναι η σίγουρη πορεία προς τη μοναξιά.
Αυτή είναι η τιμωρία μου για τα λάθη μου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου