Ένα από τα λάθη που έκανα παλιά ήταν ότι ήθελα να ξεφύγω αντί να προοδεύσω.
Τσαντίζομαι σιγά-σιγά εγώ.
Τη "χέζω" και τη "πραγματικότητα"
και το "πραγματικό κόσμο".
Στ' αρχίδια μου και η βιοπάλη
και στ' αρχίδια μου και η ανθρωπότητα
ως έχει.
Αδιαφορώ και για τις παραλίες
και τα παιδιά και όλα!
Δε θέλω άλλο να μη θέλω να υπάρχω.
Τι και πόσο κοστίσαν όλες αυτές οι "αλητείες" και "περιπέτειες";
Αυτά συμβαίνουν αν χάσεις επαφή.
Δεν είναι ο απόλυτος σκοπός της ύπαρξης μου η ψυχαγωγία σου.
Πιστεύεις πως έχεις κάποιο ιδιαίτερο είδος ασυλίας; Δεν έχεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου