Κάποιες φορές φρικάρω πολύ
και θα ήθελα να υπήρχε μια διαθέσιμη αγκαλιά. Όμως δεν υπάρχει και πρέπει
εγώ να αγκαλιάσω τον εαυτό μου.
Τι φοβάμαι, τι με θλίβει
και τι με θυμώνει τόσο;
Η μοναξιά, η συντροφικότητα,
ο αποχωρισμός, όλα ή κανένα τους;
Ξεπέρασα όρια που δεν έπρεπε
και όσο και να το μετανιώνω,
πληρώνω και θα πληρώνω το τίμημα.
Δε θα πεθάνω εγώ για τις άλλες, τους άλλους και τον εαυτό μου.
Δε μπορώ άλλο άγχος.
Η στρατοκαυλόμαφιοζονοοτροπία απορρίπτεται.
Δε θα γίνω ο τραμπούκος του εαυτού μου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου