Σκέψεις 197

 Ο λόφος του Λυκαβηττού είναι μικρογραφία ενός τεράστιου τμήματος του πλανήτη μας.

Στη κορυφή του υπάρχει μια εκκλησία. 

Ο κόσμος πάει εκεί για να ηρεμήσει, να γαληνέψει κοιτάζοντας τη θέα και να εναποθέσει τις ελπίδες του στο Άγιο και να άκουσει τις ψαλμωδίες.

Δίπλα στην εκκλησία υπάρχει ένα πολύ καλό μπαρ-ρεστωραν όπου οι πελάτες τρώνε και πίνουν κανονίζοντας πολιτικές, πολιτιστικές, νομικές και κοινωνικές υποθέσεις κοιτώντας την αχανή πόλη αφ' υψηλού και οι εργαζόμενοι που εργάζονται για να βγάλουν τα χρηματά τους, την απόδειξη εργασίας τους. Ο κύκλος κυλάει. Παραδίπλα υπάρχει ένα αμφιθέατρο. Μουσική και ταινίες μέσα στις πέτρες και τους κάκτους και τις αλόες ψυχαγωγούν το κόσμο. Έξω από το συναυλιακό χώρο υπάρχει το πάρκινγκ το οποίο τα βράδυα μετατρέπεται σε χώρο για κόντρες, ντριφτ και σούζες, καθώς και αράγματα μετά φούντας, αλκοόλ και άλλων ουσιών,  ρεηβοκαταστάσεις σε εβδομαδιαία βάση και πιθανότατα αλυσιδωτές από το 600 πχ,high high.  Προς τα ανατολικά του λόφου υπάρχει ο χώρος για κρυφό σεξ εντός ή εκτός αυτοκινήτου (με τους απαραίτητους ματάκηδες πίσω από τους βράχους και τους θάμνους να απολαμβάνουν το θέαμα και να αυνανίζονται), στις σπηλιές πέρι του λόφου ζούνε άστεγοι με απλωμένες τις μπουγάδες τους έξω και στοιβαγμένα τα λάφυρα από τα σκουπίδια μέσα και πιο χαμηλά ο κόσμος βγάζει τα σκυλιά, τα παιδιά και τους γονείς του ειδυλιακούς περιπάτους στα άλση, μετά σπορ και τεχνών και σκοπό την παροδική απόδραση από τη συνεχή και ασφυκτική ρουτίνα της μητροπόλεως.

Κάποιοι και κάποιες ανεβοκατεβαίνουν με το τελεφερίκ, κάποιοι και κάποιες ανεβοκατεβαίνουν με πούλμαν και λοφωρείο, κάποιοι και κάποιες ανεβοκατεβαίνουν με αυτοκίνητα και μηχανάκια και κάποιοι και κάποιες ανεβοκατεβαίνουν με τα πόδια.