Στα εξατομικευμένα και παρανοϊκά περιβάλλοντα, δεν υπάρχει κάτι που να τρομάζει τον παρανοϊκό, βαριεστημένο και απομονωμένο άνθρωπο (πιο πολύ) από τα άτομα που τα βρίσκουν μεταξύ τους.
Τον τρομάζει η έλλειψη μιζέριας τους.
Τον μπερδεύει το ότι δε του επιτίθενται, όχι επειδή δε μπορούν όμως επειδή δε το σκέφτονται καν!
Ο χρόνος πέρασε και το να ταλαιπωριέσαι δίχως νόημα σβήνει.
Τι να τη κάνεις την υπερεξειδίκευση εάν χάσεις επαφή με το σύνολο;
Τι να το κάνεις το να ασχολείσαι με τα πάντα εάν δεν έχεις μια "άγκυρα" να σε ορίζει;
Ε, νταξ...κάποια στιγμή λες "παραιτούμαι" απ'τη ζωή και ας επανεκκινηθω απ'την αρχή.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου