...όταν δε ζεις τη δική σου.

Κάποια πρωινά θυμάμαι το πόσο σιχαίνομαι τα πάντα. 

Θυμάμαι το πόσο μισώ την ανθρωπότητα. 

Βαρέθηκα και πονάω. 

Δε ξαναθυσιάζω κάτι για κανέναν και για καμία.

Μετανιώνω που έφυγα και μετανιώνω που επέστρεψα.

Σιχαίνομαι την εμμονή των ταλαιπωρημένων με την "επιτυχία".

Κάποια στιγμή, αργά ή γρήγορα, θα θυμηθώ που είναι το σπίτι μου και θα πάω εκεί και τίποτα δε θα με ξαναδιώξει από εκεί.

"Καταριέμαι" τις μαζορέτες κενής θετικότητας.

Δε θέλω να χάσετε αυτά που πρέπει να εκτιμήσετε.

Βαρέθηκα να σου δίνω αυτό που θες. Αυτή τη φορά θα σου πάρω αυτό που δε χρειάζεσαι. Η σχέση μας "ως έχει" τελείωσε.

Μη με παρεξηγήσει, δε τελειώσαμε εγώ και εσύ, η σχέση μας ως είχε ως τώρα τελείωσε...και αλλάξαμε και εμείς και αυτή.

Δράσαμε βάση παρεξηγήσεων και παρανοήσεων και ως αποτέλεσμα καταστράφηκαν οι ζωές μας.

 

Απεχθάνομαι και με κουράζει και ο μηδενισμός των πάντων.

 

Κάθε ον έχει "σημεία" που διαφεύγουν από το μέτρο πιο πολύ από τα υπόλοιπα.

 

Καλύτερα να αποδεχτείς τις ελλείψεις παρά να αντιγράφεις τις πληρότητες.

 

Πως να μη γίνεις εμονικός με τις ζωές των άλλων όταν δε ζεις τη δική σου;