Ημερολόγιο-16

Κάποια "όχι" είναι καλύτερα να τα πεις εξ'αρχής.

Πές με αδύναμο, πες με φλώρο, πες με μουνόπανο, εγώ απλά δε μπορώ πια.

Δε θέλω να ενοχλώ.

Μάλλον έχω μετατραυματικό άγχος άλλα αυτό είναι αυτοδιάγνωση, όχι επαγγελματικό.

Δε θέλω να προξενώ στα άλλα άτομα αυτό που έχω και παθαίνω.

Μλκ...δε μπορώ άλλο!

Απογοητεύομαι και παραδίνομαι στη μοίρα μου.

 

Θα σε πληγώσω, θα σε μειώσω, θα θυμώσω, θα θολώσω, θα παρεξηγήσω και θα παρεξηγηθώ. Είμαι εφιάλτης. Τόσο ύπουλα, υποχθόνια και μοχθηρά σκέφτομαι; Δε μπορώ να καταλάβω.

 

Είμαι αγχωμένος, Είμαι θλιμμένος, φοβάμαι, αισθάνομαι τύψεις, και έχω δυσκολία στο να ενηλικιωθώ. Συγγνώμη που απέτυχα. Σας αγαπώ πολύ. Σας ευχαριστώ. Μπράβο σας! Σας αγαπώ τόσο πολύ που νομίζω πως με σκοτώνει. Η θλίψη σας με θλίβει και με κάνει να αισθάνομαι ενοχές, και πάλι συγγνώμη.

 

Θα κάνουμε δηλαδή περισσότερες αμαρτίες για να ξεφύγουμε απ' τις συνέπειές τους; 

ΟΧΙ, θα κάτσουμε να υποστούμε τις συνέπειες.

Οι άνθρωποι είμαστε μια φυσική-αφύσικη καταστροφή.

Όμως έχουμε τις στιγμές που το σώνουμε.

 

Είμαι περήφανος για τη ζωή!

 

Ποια είναι η φύση της μοίρας και της τύχης;

Δε ξέρω. Δε ξέρω ούτε από που ν' αρχίσω να σκεφτώ κάτι τέτοιο. Με πιο τρόπο συνδυάζονται το μοιραίο και το τυχαίο; Μάλλον "στη μέση" όπως όλα.

-Θες να μπλέξεις με λαμόγια;

-Όχι δε θέλω.

-Θες να κάνεις ότι να' ναι;

-Όχι δε θέλω.

Δε θέλω να ζω με φαντασιώσεις και ψευδαισθήσεις.

Δε θέλω να ζω με αναλήθειες και ψέμματα.

Θέλω πραγματικά λεφτά, πραγματική εργασία, πραγματικές σχέσεις, πραγματικά και αληθινά.