Κρίμα που είμαστε τόσο αυτοκαταστροφικοί
Δεν έχω όρεξη να κάνω κάτι.
Είχα, όμως τα «χωράφια» στα οποία νιώθω ότι είμαι είναι ξένα και η ματαίωση συνεχής.
Δε θέλω να βγω από το σπίτι. Δεν έχω λόγο να βγω από το σπίτι. Δεν έχω δικαιολογίες. Δεν έχω κίνητρα.
Φίλοι και φίλες αποδείχτηκαν γνωστοί και γνωστές.
Δεν έχω σταθερή πορεία.
Δεν είμαι αρκετά καλός.
Θα βελτιωθώ όμως.
Θα εστιάσω στα προβλήματα.
Το ερώτημα είναι «τι να κάνω τώρα».
Όχι τι έκανα στο παρελθόν.
Όχι τι έκανα στο μέλλον.
Τι κάνω τώρα.
Ποια είναι η λιγότερο άσχετη και πιο σχετική πράξη; Το «επόμενο βήμα»;
Ζηλεύω τα άτομα που δε κάνουν πισωγυρίσματα όμως ίσως τελικά να είναι σχετικά αναπόφευκτα αυτά.
Αξίζει ένα κενό πέρασμα στο χώρο και το χρόνο;
Όχι ότι δεν υπάρχουν χειρότερα. Ένα βλαβερό πέρασμα από το χωροχρόνο είναι χειρότερο από το ουδέτερο. Όμως ένα ωφέλιμο φαντάζει η βέλτιστη επιλογή.
Δε θέλω άλλο να κάνω άσχετα πράγματα.
Κρίμα που είμαι και είμαστε τόσο αυτοκαταστροφικοί.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου