Δεν είναι όμως η πλήρης ιστορία, ποτέ δεν είναι η πλήρης ιστορία.
Λες να έχω καταπιεσμένο γκέη μέσα μου; Που αρχίζει το κενό που προξενεί τη βία; Τι να κάνω; Τώρα τελείωσε. Γιατί έφυγες τόσο μακρυά; Δε θα ξανακαώ. Δε καίγομαι. Τυπολατρία, αριβισμός, ασυνεννοησία, εθισμός, παρηδονισμός, δε θα είμαι'γω αυτός. Βαρέθηκα να κάνω έλεγχο ζημιών, θέλω να σταματήσουν να προκαλούνται. Δε θα ασχοληθώ άλλο με αυτό, έχασα τη μονιμοτητά μου και οι θέσεις υπερπληρώθηκαν, θα ασχοληθώ μόνο αν μου ζητηθεί και μπορώ. Αν δεν είμαι σίγουρος για κάτι, καλύτερα να μη το κάνω. Φόρτωμα, ξέσπασμα, ξαναφόρτωμα, ξαναξέσπασμα.
Είμαι εντάξει με το ότι θα πεθάνω.
Που θέλω να'ναι. Ρε...μ'έχετε τρελάνει...
Είναι παράξενο πράγμα το φαινόμενο.
Ευτυχία χωρίς ηρεμία και γαλήνη δεν υπάρχει. Θα ζω όσο πιο ειρηνικά μπορώ και με παίρνει. Επιτέλους! Έλεος δε ζητάω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου