Μια φορά και έναν καιρό υπήρχε ένα "ειρηνικό" νησί που λεγότανε Μεγάλη Βρετανία. Όλα λειτουργούσαν ρολόι σε αυτό τον ανώτερο τόπο. Υπήρχε αυστηρή κοινωνική οργάνωση, όλοι και όλες ήξεραν τη θέση τους και το ρόλο τους και αγαπούσαν τη βασίλισσα. Ήξεραν ότι μια μέρα όλος ο πλανήτης θα γινότανε σαν αυτούς και βοηθούσαν τους μακρινούς λαούς να προοδέυσουν στέλνοντας τα μεγάλα ατσάλινα τους πλοία γεμάτα στρατιώτες και οικονομικούς σύμβουλους.
Όμως αυτή η ειδυλλιακή γαλήνη θα λάβαινε τέλος όταν εμφανίστηκε Η ΠΟΛΩΝΙΚΗ ΜΑΣΤΙΓΑ!
Ήρθαν απότομα και ορμητικά σαν μεσαιωνική ορδή από την ανατολή. Οι γυναίκες τους αποπλανούσαν τους άνδρες, οι άντρες τους αποπλανούσαν τις γυναίκες, τα παιδιά τους τραμπουκίζαν τα άλλα παιδιά στο σχολείο, έτρωγαν τις δουλειές των ντόπιων, κανανε λαθρεμπόριο βαριάς βότκας και τσιγάρων, η μακάρια ησυχία αντικαταστάθηκε με την βάρβαρη τους γλώσσα γεμάτη φθόγγους και παράξενα ανατριχιαστικά σύμφωνα, παρεισφρέανε στις δομές εξουσίας σαν ασθένεια, αγόραζαν ακίνητη περιουσία και σαν να μην έφταναν όλ'αυτά, τους έδερναν στα πάρκα και τις πάμπς.
Ω θεά της θαλάσσης παντοκράτειρα, πως κατέντησες έτσι και η αγνότητα σου μολύνθηκε απο την ηπειρωτική λαίλαπα της ανατολής! Είθε να σηκωθείς Αρθούρε εκ του τάφου και ο κοιμισμένος δυτικός λέων να ξυπνήσει και να σκίσει τον ερυθρόλευκο ανατολικό αετό που τυραννάει τον αγνό λαό σου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου