Ο θάνατος παραμένει αβάστακτα θλιβερός.
Η αίσθηση του ότι τον προκαλώ με βουλιάζει στη θλίψη.
Δε κατάφερα να «μεγαλώσω» ακόμα γαμώτο.
Δε κατάφερα να μάθω να θέλω να αφαιρώ τις άλλες ζωές και τη δική μου.
Το νερό συνεχίζει και κυλά.
Η Γη συνεχίζει τη περιστροφή της.
Γιατί βιαζόμουνα τόσο;
Έχω ξεχάσει.
Το «πως» έχει προτεραιότητα έναντι του «πόσο».
Δε πρέπει όμως να καθυστερώ από την άλλη, εντάξει; :)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου