20/12/2020-2

20/12/2020-2

Σπάσαμε γαμώτο.
Έσπασα γαμώτο.
Θα υπάρχει πολύ απώλεια
σε αυτόν τον τομέα και όχι μόνο.
Πιο πολύ απ'όλα με πονάει
που η μητέρα μου είναι μόνη της.
Γερνάει και είναι θλιμμένη και είναι μπερδεμένη και έχει ενοχές και φοβάται και πονάει και είναι κουρασμένη. Περιθωριοποιημένη σχεδόν σε όλη της τη ζωή.
Προσπαθούσε πάντα το σωστό, το καλύτερο στις δυνατοτητές της και δε της βγήκαν ούτε κάποια βασικά και απλά.
Θλιβερό τόσο πολύ που γελάω.
Τίποτα, κανένα ποσό σε χρήματα,
καμία πίστη σε κάτι όπως εταιρεία, ομάδα ή ιδέα, κανένα κατόρθωμα, τίποτα τέτοιου τύπου δε θα μπορέσει να αναπληρώσει αυτήν την απώλεια, αυτόν τον ζώντα θάνατο που νιώθω όταν σκέφτομαι που είναι,
τι κάνει και τη διαδρομή που έκανε
για να φτάσει εκεί που είναι.
Ψύχος αποκρυσταλλωμένο, ψύχος καυτό.
Και να το κάνω τι;
Απλα σκαλώνω, παραλύω και το αφήνω να μου κατακάψει τον εγκεφαλό μου. Καλύτερα έτσι παρά να το ξεσπάσω κάπου που δεν υπήρχε ευθήνη. Θα το σβήσω κάνοντας κάτι πρακτικό και δημιουργικό ίσως.
Ο κόμπος στο λαιμό, αυτή η πίεση μεταδίδεται στη μύτη μου, τα αυτιά μου ακούνε βόμβο και συγκεντρώνομαι τόσο πολύ που είμαι ανίκανος να παρατηρήσω κάτι άλλο.
Όσο και να ξεφυσήξω ο λαιμός πονάει. Ίσως μερικές βαθιές ανάσες; Βοηθάει!
Ωραίο πράγμα το οξυγόνο!
Κρίμα που είναι ακριβό.
Η παγωμένη πυρκαγιά λαμπάδιασε τον εγκέφαλο. Χάλια θα ξυπνήσω όταν πέσω για ύπνο. Τουλάχιστον σιγά'σιγά ο βόμβος στα αυτιά αποκτάει ρυθμό.
Απόγνωση σημαίνει το ότι δεν έχω ιδέα τι να πώ ή κάνω για να μας βοηθήσω.
Η αλήθεια είνα πως εδώ και τώρα δεν υπάρχουν τόσα που μπορώ να κάνω.
Ότι μπορώ όσο μπορώ,
δεν είναι τα πάντα στο χέρι μου,
εμπιστεύομαι το «σύστημα».