Τον σκέφτηκα
και σα να κτύπησα
αόρατες χορδές μες' το μυαλό μου
και η ένταση προκάλεσε βοή.
Οι αόρατες χορδές
αόρατους χορούς χορέψαν
και στο σκοτάδι των κλειστών μου ματιών
τα χρωματιστά σχήματα επιστρέψαν.
Με εκνευρίζει. Με εκνευρίζει πολύ!
Προσπαθώ να κατανοήσω τι είναι αυτό που με εκνεύρισε τόσο.
Κάτι που μου είχε πει;
Κάτι που μου είχε κάνει;
Ο τόνος της φωνής του;
Η στάση που κρατάει (γενικότερα);
Η μήπως κάτι πιο κρυφό που έχω αντιληφθεί;
Πόσο χρόνο άραγε έχω υπάρξει δεσμευμένος
σε τέτοιες σκέψεις, σε τέτοια κατάσταση;
Σίγουρο είναι πως αν δε βγάλω κάποιο συμπέρασμα
που θα οδηγήσει σε κάποια απόφαση,
όλος αυτός ο χρόνος
και όλη αυτή η δέσμευση
ήταν και είναι για το τίποτα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου