Αόρατες χορδές, 2020
Τον σκέφτηκα και σαν να κτύπησα
αόρατες χορδές μεσ'το μυαλό μου
και η ένταση προκάλεσε βοή.
Οι αόρατες χορδές
αόρατους χορούς χορέψαν
και στο σκοτάδι των κλείστων μου ματιών
τα χρωματιστά σχήματα επιστρέψαν.
Με εκνευρίζει. Με εκνευρίζει πολύ!
Προσπαθώ να κατανοήσω τι με εκνεύρισε τόσο.
Κάτι που μου είχε πεί;
Κάτι που μου είχε κάνει;
Ο τόνος της φωνής του;
Η στάση που (γενικότερα) κρατάει;
Η μήπως κάτι πιο κρυφό που έχω αντιληφθεί;
Πόσο χρόνο έχω (άραγε) υπάρξει δεσμευμένος
σε τέτοιες σκέψεις, σε τέτοια κατάσταση;
Σίγουρο είναι πως εάν δε βγάλω κάποιο συμπέρασμα που θα οδηγήσει σε κάποια απόφαση, όλος αυτός ο χρόνος και όλη αυτή η δέσμευση ήταν και είναι για το τίποτα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου