Τρίτη 21 Απριλίου 2020

Σκέψεις επάνω στην Ελληνική πατριαρχία, 2020


 Η Ελληνική κοινωνία είχε και έχει ακόμα πατριαρχική βάση και δομή και σε ένα γενικότερο πλαίσιο θα μπορούσαμε να εντάξουμε και την αντίδραση σε αυτήν,
αντίδραση που δεν είναι απαραίτητα απο τα χαμηλά και «αδικημένα» μέλη αυτής της δομής αλλα ακόμα και απο τα ψηλά και «ευνοημένα», αντίδρασεις που μπορεί να είναι και απο ένα μέρος της δομής πρός κάποιο άλλο όμως και απο μέρος της δομής πρός τον ίδιο της τον εαυτό (συνολικά ή τμηματικά).
 Κεντρικό στοιχείο της είναι η ιεραρχία.
Αυτό είναι κάτι που φαίνεται κυρίως στις οικογενειακές, εργασιακές, ερωτικές, φιλικές και πολιτικές σχέσεις, χωρίς να παραβλέπεται η υπαρξή της και σε πιο έμμεσες και περιφερειακές σχέσεις, όπως πολιτιστικές ή γειτνίασης.
 Σημαντική είναι η αναφορά στη φύση της Ελληνικής οικονομίας που βασίζεται στον πρωτογενή και τριτογενή τομέα και έχει σημαντικό έλλειμα και σχετική υπαναπτυξή στον δευτερογενή τομέα. Αυτό είναι ένα στοιχείο που δυσχαιρένει το πέρασμα απο τη πατριαρχία πρός το επόμενο στάδιο καθώς δεν παράγεται και καταναλώνεται ορθολογικά η απαραίτητη υλική προυπόθεση που θα τροφοδοτούσε την κοινωνική εξέλιξη.
 Ανεξάρτητα απο τα ελλείματα και τις παθολογίες της και άσχετο με τις επιμέρους απόπειρες μπλοκαρίσματος της κοινωνικής εξέλιξης, είτε λόγω αδυναμίων του συστήματος είτε απο δόλο συμφεροντολογικής φύσεως, η «μελλοντική» κοινωνία θα κληρονομήσει τις δομές της σημερινής που όμως θα αναταξινομηθούν και αναπροσαρμοστούν στην απόπειρα να εξισωθούν τα ανισομερή δικαιώματα και  υποχρεωσεις, κάτι που δε συμφέρει και τμήμα της ευνοημένης πλευράς λόγω απώλειας δικαιωμάτων όσο και της αδικημένης πλευράς λόγω απόκτησης υποχρεώσεων.
 Η μετάβαση απο αυτό σε οτιδήποτε υπάρχει πιο πέρα θα είναι απελευθερωτική για όλους και όλες, όμως η πλήρης άρνηση της κατανόησης της πατριαρχικής αλήθειας και η μάταιη  προσπαθεια πληρους μηδενισμου της καθυστερούν και δυσχεραίνουν το «πέρασμα», καθώς έχει εντός της κωδικοποιημένες τις υλικές και πνευματικές αλήθειες του πολιτισμού μας. Τα εξαρτωμενα μελη σε αυτήν οχι μονο δε ξέρουν τι θέλουν άλλα ούτε και τι χρειάζονται και συνήθως μόνο σε συνθήκες ατομικής ή συστημικής κρίσης το μαθαίνουν, καθώς υπάρχει άμεση ανάγκη ιεραρχικής αναπροσαρμογής και ενίσχυση της επικοινωνίας. 
Πάντα κάτι μένει όμως κατά την «επιστροφή στη κανονικότητα».

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

25/05/2026